Dårleg gjort

Det eg skal gjere noko er eigentleg skikkeleg dårleg gjort, eg skal skrive om noko som eg var med på i går, som det ikkje er råd å bli med på nytt.

Vi var nemleg på siste forestilling av Jesus Christ Superstar på Det Norske Teatret. Åfyttikatta! Det var ei imponerande forestilling på alle vis. Det var sjølvsagt stort å så Hans Erik Dyvik Husby på scenen som Jesus. Eg har ikkje vore fan av Turboneger, men den mannen har noko ved seg. Det er mogeleg det var fordi det var siste forestilling, men det såg ut som om kjenslene låg på utsida av kroppen hans, eg opplevde framføringa hans som ein stor emosjonell prestasjon.

Men den som imponerte meg aller mest, og som eg har vore blodfan av så lenge eg har visst om han, er Frank Kjosås, som spelte Judas. Han har dette androgyne uttrykket som gjer at han trekker til seg blikka frå salen på ein heilt annan måte enn andre skodespelarar. I Hair var det særleg tydeleg, i Peter Pan var rolla hans meir “låst” til eit barnsleg rampete uttrykk.

Denne gongen framsto han som meir mann, vaksnare enn eg har sett han før, og eg likte det. Måten han spelte Judas på var overtydande, alvorstynga og klok. Samstundes syng han så fantastisk, og han ber forestillinga vokalt. Etter første nummer braut salen ut i applaus, han opna som ein storm.

Eg kan ikkje seie gå og sjå, men eg kan seie gå og sjå alle stykke der du ser Frank Kjosås er med. Og sett av tid til hausten, då spelar dei Den Hemmelege Hagen, som også blir ei forestilling for store og små. Tusen takk til den snille broren min som ga oss billettgåvekort til jul, å gje opplevingar i julegåve er ein strålande idé!

Ein liten tur rundt i byen…

Eg har vore ein liten runde på dei viktigaste plassane, og funne ut at det er altfor lenge sidan eg var på shopping.

Det har skjedd store ting, mellom anna har Gimle fått inn Byredo! Byredo er eit svensk parfymemerke, og har hatt ein enorm internasjonal suksess. Byredo har vore særleg populært i USA. Eg lukta på dei sist eg var i Paris, og vart aldeles förtjust.

Eg har Byredo Blanche på mi venstre hand, den er lett, grøn, elegant, floral, ei perfekt sommarduft. Den minner meg litt om Kenzo Amour Florale. Deilig.

Den andre hendinga er at Estée Lauder Jasmine White Moss er i byen! Denne dufta er ein del av Estée Lauders eksklusive Private Collection. Dei skal berre selgast i butikkar som Aerin Lauder sjølv ville ynskje å gå inn i, og Gimle er den utvalde butikken i Oslo.

Det er ei lekker duft, litt høgrøysta i starten, men den endar opp som eit delikat, kjøleg slør av silke. Å lukte på denne er vaksenopplæring for parfymørar som trur at jasmindufter må vere store, søtlege og påtrengande. Den er så flott komponert, med eit hint av isprinsesse. På ein god måte. Denne må du berre lukte på. Den er allereie ein klassikar, og fortener det.

Det er fleire nyhende og, som vert offentleggjort i februar/mars. Eg har fått teieplikt, men eg kan berre seie at det er noko som kjem til å glede mange av oss parfymegale. Hang in there!

Kjapp kylling

Eg lagde ein fin variant av kyllingfiletar her om dagen, der eg la på dei ei skorpe med ost og purre.

Eg reiv osten først, og så hadde eg den i ein blender saman med purre, olivenolje og strøkavring. Strøkavringen er med på å stabilisere det heile, slik at det ikkje renn av under steikinga.

Dette er også ein mjølkealleritilpassa middagsrett, pecorino er laga av sauemjølk, og kumjølkallergikarar toler den godt. Bruk mild olivenolje til dette, den kaldpressa jomfruoljen toler ikkje oppvarming så godt som den vanlege. Slik gjorde eg det:

Panert kyllingfilet

6 kyllingfiletar

100 g pecorinoost

Olivenolje

5 cm av det kvite/lysegrønne av ein purre

3 ss strøkavring

Varm steikeomnen til 180 grader. Varm 2-3 ss olje i ei steikepanne, og steik filetane 3-4 minutt på kvar side til dei har fått fin farge. Legg filetane i ei eldfast form.

Riv osten, og skjer purren i ringar. Ha dei i ein blender saman med strøkavringen. Køyr dette til ein glatt masse medan du sper i olje. Massen skal vere litt mjukare enn leverpostei.

Legg massen på filetane, ca. 2-3 ts på kvar kavring. Fordel det jamnt utover. Viss du vil og har kan du slå ein klunk kvitvin i forma, det gjev god kraft.

Steik filetane på 180 grader i 10-15 minutt. Sjekk på ein at dei er gjennomsteikte. Vil du ha meir farge på paneringa, så sett på grillen dei siste par minutta. Server med kokt ris og ein god salat.

Fredagsbuketten min

Har eg ikkje fin fredagsbukett i dag?

Den har eg fått av mi kjære venninne, dei er utan kjøkkengolv for tida, og difor inviterte eg dei på middag i går.

Som takk for det fekk eg denne nydelege buketten. Den er frå Fem sanser, vår lokale blomsterbutikk, som er driven av den koselegaste og flinkaste blomsterdama eg veit om.

No står den her i den grøne mjølkemugga mi og spreier glede og fredagsfred. Eg ynskjer dokke alle ei deilig helg!

J.D. Salinger 1919-2010

J.D. Salinger døde i går, 91 år gamal. Han er ein av dei myteomspunne forfattarane i moderne tid, i og med at han var heilt taus i det offentlege rom i dei siste 44 åra av sitt liv. Han ga ut ein roman og tre novellesamlingar, ikkje meir enn du kan halde i ei hand.

Men romanen han ga ut, The catcher in the rye, har blitt eit ikon og reknast som ein av dei fremste amerikanske romanane gjennom alle tider.

Boka har spelt ei rolle i mange menneske sine liv, både på godt og vondt. Mark David Chapman, som skaut John Lennon i New York i 1980, sa han gjorde det for å få fleire til å lese The catcher in the rye. Då dei ransaka hotellrommet til John Hinckley Jr etter at han hadde gjennomført eit mislukka attentat på Ronald Reagan fann dei eit eksemplar av denne boka der.

Det som mest av alt gjorde at amerikanske ungdommar gjorde J.D. Salinger til sin forfattar var nok sinnet, aggresjonen, kjensla av at ingen forstår korleis ein har det. Dumme valg vart gjort, sett med vaksne auge, men det var nettopp det som var valget, det var å velge noko anna enn det dei vaksne ville valt. Dei siste åra av forfattarskapet hans konsentrerte han seg om familien Glass, ein familie med sju søsken som fekk sine historier fortalt frå ulike vinklar i novelleform.

Den siste boka kom ut i 1963, og han hadde ei novelle på trykk i The New Yorker i 1965, også om eit av Glass-barna. Etter det har J.D. Salinger ikkje publisert meir.

I følge dei som har møtt han har han skrive kontinuerleg, og dei etterlatne skriftene fyller  nærast eit heilt soverom i det muromkransa vesle huset hans i Cornish, New Hampshire. Han hadde ein intens forakt mot det å synast, ikkje minst mot ynskjet om å synast. Det skal bli spennande å sjå kva han har bestemt i testamentet sitt; skal verka hans få synast, eller skal dei verte verande under lås og slå?

Uansett, les det du finn av J.D. Salinger. Han var ein underleg skrue, men ein fantastisk forfattar som verkeleg har sett spor etter seg i samtidslitteraturen.

Ein ny baby?

Er det denne vi skal gå rundt med i veska for å vere på nett? Eg må innrømme at eg er instinktivt positivt innstilt til alt frå Apple, men denne såg ut som ein forvaksen iPhone. Men når den kjem til landet må eg definitivt prøve den ut, få kjenne “the look and feel of it”.

You nasty boy!

Her er ein gamal favoritt, I wish med Stevie Wonder. Få songar løfter humøret mitt slik den gjer. Den er ei fantastisk skildring av kva ein barndom kan vere.

Å bli mett av ein kval

I dag har Heidi fanga ein kval, og prøver å bli mett av den. Forelska er ho visst og. Får du tak i kvalkjøt, så bør du prøve å lage denne gryta, den smakar fantastisk!

Alt godt

Har du nokon gong vore forelska? Det merkelege då er at ein kjenner seg mett utan å ete. Dette sjølv om kjærleiken like godt fell på ein lort som på ei lilje. Amors piler kan verte vår beste slankekur, men det spørs kor lenge vi klarer å halde koken.

Det er ingen tvil om at mat og kjensler heng saman. Appetitten vår kan i periodar vere stor, og skal maten dekke appetitten kan sjølv ein kval bli liten. Appetitt og mat kan vi dermed ha behov for å skilje og ein kan altså bli mett utan å ete. Såleis er svolt, mat og appetitt tre ulike faktorar.

Å gle seg til ei ferjesvele er det mange som gjer, men av og til kjem ein til ei ferje som verken har svele eller svelelukt. Skuffelsen vert stor og ein veit knappast at ein har vore om bord i ei ferje når ein kjem fram. Mat er ein samansett ingrediens, flyktig og konstant på ei og same tid.

Ein får servert ulike matrettar til ulike arrangement. Ein får ikkje servert same maten i eit bryllaup som etter ei gravferd. Ei dame som steller i stand til det siste her sa at ”folk er i grunnen flinke til å forsyne seg”, med andre ord dei er svoltne etter ei slik påkjenning. Jaudå, mat er meir enn næring, det har også med kjenslene våre å gjere.

Kvalkjøt er godt kjøt, og i min barndom fekk vi ofte kvalkjøt til middag. Kvalfangst har ei lang historie, og brørne Sæbjørnsen på Harøya er for pionerar å rekne. Kvalkjøt har låg feittprosent og er proppfull av A-vitamin. Mor mi la alltid kvalkjøtet i eddikvatn, men eg berre skyl det under rennande vatn og så lager eg sosakjøt av det.

Eg steiker tynne skiver, lagar brun saus og kokar det i hop. Nydeleg!  Men mitt sosakjøt er som blåbær å rekne i forhold til denne gryteretten. Eg må berre takke Åsrunn for denne herlege kvalkjøtgryta ho laga. Dette kan ho. Men så er ho då frå Harøya og har ein kvalfangar i hus.

Kvalkjøtgryte

6-700 gram kvalkjøt

ca 2 ss smør/margarin

Skjer kjøtet i små treningar nesten på storleik med ein sukkerbit, og steik kjøtet i fleire omgangar. Kjøtet skal steikast godt og gløym at kvalkjøt berre skal steikast i tre minutt. Etter min smak er det alt for kort steiketid.

6-700 gram løk

1 ½ dl buljong. ( bruk ein terning og vatn)

1 liten boks tomatpuré

ca 1 ts salt

litt peppar

3 ss paprikapulver

½ liter vatn

2 dl fløyte

2 boksar ananas

Jamning: 3-4 ss maizena og 4 ss kaldt vatn.

Del løken i to og skjer han deretter i tynne strimler. Steik han gyllen men ikkje brun. Tilsett kjøtet og dei andre ingrediensane og la gryta koke opp. Som du ser kan konsistensen verte litt tynn og då er ei jamning god å ty til. Ananas gjer gryteretten frisk på smak.  Du kan gjerne lage gryta dagen før du skal servere ho berre du hugsar  å avkjøle ho godt nok. Ho vert like god dagen derpå, og server rikeleg med kokt ris til.

Jakkåbsen og Dag

Dag Frøland døde i dag, 64 år gamal. I mitt tidlegare liv hadde eg ein jobb som gjorde at det å omgås kjendisar vart relativt vanleg, og dermed naturleg for meg. Men to gongar møtte eg Dag Frøland, og begge gongane vart eg stum som ein østers. Er det full av age ein kallar det? Her er eit av hans toppnummer, Jakkåbsen som er så glad i røvvin.

Kjellartaket

Det er kanskje ikkje så mange som har eit kjellartak etablert som blomsterbed, men det har svigermor mi. På heimgarden hennar har dei ein jordkjellar der dei oppbevarer poteter og gulerøtter over vinteren, og den går på ein måte inn i grasbakken. Inngangen er frå nedsida.

Taket er flott kvelva, og oppå har ho planta alt som ho har funne tak i av krypande plantar. Det er ein utruleg variasjon og flott fargespel. Tregrinda du ser i bakgrunnen vernar ei fin, ung rogn for elgen, den gamle rogna bles ned for nokre år sidan. Fjellet du ser i bakgrunnen er Tyskeberget.

Eg er

Hjartesmil har funne og omsett eit meme som eg likte. Så då plukkar eg opp tråden her hos meg. Slik går det:

eg treng å bli klemt hardt og ofte.

eg likar å kunne vere saman med nokon og vere stille, kanskje lese noko, og så prate litt av og til.

eg et alt unntatt sild og makrell. Eg trudde lenge eg ikkje likte maki, men no gjer eg det. Misosuppe kan eg også styre meg for, forresten.

eg seier ja til ganske mykje, eigentleg.

eg seier nei til folk eg ikkje føler eg kan stole på, som er uforutsigbare, aggressive. Fiksar dårleg sinte folk.

er er flink til å drodle idéar, å hjelpe folk som skal gjere noko som eg har gjort før.

eg les for tida berre matblad og aviser. Eg er mellom bøker.

eg ler av situasjonskomikk, av barn som seier søte ting og surrealistisk humor.

eg er hjartevarm, omsorgsfull og tydeleg når eg må.  Og stort sett i godt humør.

eg har aldri drukke meir enn nokre få milliliter kaffe eller øl.

eg er lykkelig når eg har glade folk rundt dei, har laga mat til dei som alle kunne spise og nokon annan vaskar opp.

eg trivst ikkje når eg er våt og kald, på beina i tøyet og i håret.

eg er dårlig på å legge ein plan og å halde meg til den. Eg er litt sånn vegen blir til medan vi går.

eg er redd sinte folk, sjå over, og at nokon eg er glad i skal døy i ei grusom ulukke. Når barna mine er ute i byen på eiga hand føler eg det som om hjarta mitt er ute og vandrar på eiga hand, heilt utan vern og verje. Men eg let dei gjere det likevel.

eg elskar å reise, kvarsomhelst, nårsomhelst.

eg trur på det gode i kvart enkelt menneske.

Likte du denne? Då kan du og svare. Eg utfordrar alle, ikkje berre nokre få. Svar gjerne i kommentarfeltet viss du ikkje vil eller kan blogge det.

Sjokoladelasagne med kokossorbet

Lasagne til dessert? No har ho tørna, tenker du kanskje. Men eg fann ikkje noko betre namn på denne desserten så eg kallar det ein lasagne.

Dette er ei dessertkake, ei iskake for å vere heilt presis. Botnen er ein slags sjokolademarengs, og så har eg lagt den i lag med kokossorbet imellom. Mi mjølkeallergiske venninne er alltid på leit etter kokossorbet, det er ein deilig mjølkefri is som smakar sommar, sol og syden. Denne oppskrifta er både mjølkefri og glutenfri.

Eg tenkte i mitt stille sinn at kokossorbet må det vel vere råd å lage. Kokosmjølk får ein tak i på boks over alt, og kokosmasse er også i alle butikkar, sjølv om makronsesongen er over. Å eksperimentere på kjøkkenet er ein av mine hobbyar, så dette er resultatet av laurdagens eksperimentrunde.

For fleire år sidan fekk eg ein ismaskin av han som eg bur saman med. Vi var ganske ivrige i byrjinga, men det har dabba av med islaginga. Men til kokossorbet er ismaskinen perfekt, så den fekk seg ein luftetur ut av skapet. Slik gjorde eg det:

Kokossorbet

2 boksar kokosmjølk

1 dl melis

100 g kokosmasse

1/4 ts salt

2 ts sitronsaft

Rør saman alt, og rør så godt at melisen ikkje lenger er i klumpar, og kokosmjølka ikkje lenger er “skilt”. Legg fryseelementet i ismaskinen, og ha i kokosblandinga. La ismaskinen gå så lenge den skal etter bruksanvisninga, mi gjekk vel ein times tid. Ha ismassen i ein boks med lok, og oppbevar den i frysaren til den skal serverast.

Lasagneplater med sjokolade

4 eggekviter

150 g sukker, gjerne Tate & Lyle, som er ekstra fint

1/2 ts salt

2 ss maisennamjøl

1 ss kakao

Set omnen på 150 grader. Pisk eggekvitene med saltet til dei dannar mjuke toppar når du dreg vispen igjennom. Pisk inn sukkeret, ei og ei skei. Sikt saman maisenna og kakao. Ha det og i marengsmassen, og rør det godt inn.

Legg bakepapir i ei lita langpanne, og brei marengsmassen utover. Steik marengsmassen i ca. 40-45 minutt. Legg den med papiret på på ei fjøl, og del den i fem ståande strimlar, ca. 8 x 25 cm. Eg brukte eit pizzahjul. Gjer dette med ein gong den har kome ut av omnen, medan det framleis går an å jobbe med den. Løsne av papiret når den har kolna heilt.

Ta isen ut av frysaren, og la den mjukne litt. Legg ein strimmel på eit fat, og brei på kokossorbet. Legg på ein ny strimmel, og meir is. Fortsett slik til du har brukt opp strimlane.

Sett lasagnen tilbake i frysaren på fatet. Ta den ut rett før servering. Dryss på eit tynt lag med melis. Matsminke kallast det. Server den med jordbærsaus.

Jordbærsaus

300 g frosne jordbær

Sukker til passe sødme, eg brukte ca. 3-4 ss.

Tin jordbæra, og rør inn sukkeret. Køyr det gjerne med stavmiksar. Smak til med meir sukker dersom det trengst.

Legg eit speil av jordbærsaus på asjetten. Skjer opp ei skive sjokoladelasagne, og legg i sausen saman med ei kule kokossorbet.

Cartier-kupp

Glasmagasinet sluttar å selge Cartier no i desse tider. No har dei sett fram på salg til halv pris alle saman, så det er mogeleg å gjere eit skikkeleg kupp.

Delice er ei deilig duft dersom du vil ha ein velkomponert fruity-floral, og dei har også ein del av Delice Eau Fruitée, som har blitt hylla som ein vinnar av parfymeekspertar verda over.

Dei har også So pretty, som eg faktisk ikkje har lukta på, men som sikkert er vel verd ein sniff. Baiser du dragon er dei tomme for dessverre, det er min favoritt.

På herresida har dei Pasha, Roadster (den nye i liggande flaske som skal sjå ut som ein bil), Déclaration, Santos og ein til som eg ikkje huskar. (Note to self: Ta bilde. Alltid.)

Santos må dei ha henta opp frå kjellaren, den har eg ikkje sett til sals i Norge på mange år.

Så viss du er i byen, og er glad i Cartier, så bør du nytte høvet. Ha ein fin laurdag!

Thank someone it’s Friday

Fredagskaffen på jobb er drukken (ikkje av meg, eg drakk te), det stilnar i gangane og eg skal snart gå inn i fredagsmodus. Eg må berre fortelje dokke to viktige ting først.

Dette skjer på nytt denne helga, Ila skoles musikkorps har bokmarknad, masse fint, deilig servering og du kan finne skattar du kan gje til dine kjære neste jul, etter at du har lese dei først.

Stormberg har Haiti-kampanje i dag. Alle inntekter, ikkje overskotet, men alle inntekter frå sal i dag i deira konseptbutikkar og på nett går til Haiti. Så treng du vottar, stillongsar, fleecegenserar eller skibukser så er det dagen for å shoppe.

Det var berre det eg ville seie, ja og så god helg, sjølvsagt, til alle som stikk innom.

Gratinert brokkoli

Dette er ei fiksfaksfri oppskrift, enkel å lage når ting skal gå fort og lett å lage berre til seg sjølv. Utgangspunktet er eit fint brokkolihovud, eg brukar ferskt. Det blir middag med frosne bukettar og, men det blir meir som ein grateng, og ein tanke meir vassent.

Denne kan også lagast i veggisversjon. Spe kvitsausen med kokevatnet frå brokkolien i staden for mjølk. Rør inn riven mjølkefri ost, gjerne litt meir enn det som står i oppskrifta her når du ikkje har mjølk i sausen. og så har du mat til mjølkeallergikarane og veganarane og.

Denne oppskrifta er til fire svoltne, lagar du den til deg sjølv så bruk ein bukett og så har du litt ekstra til lunch. Slik gjorde eg det:

Gratinert brokkoli

800 g brokkoli

4 ss smør eller mjølkefri margarin

4 ss mjøl

1 liter mjølk eller kokekraft

Litt sitronsaft

150 g riven ost

Salt, peppar og muskat

Set omnen på 220 grader. Smelt smøret i ei tjukkbotna gryte. Rør i mjølet, og la det surre litt. Slå på mjølk, og rør sausen glatt. La den småputre på svak varme medan du rører av og til. Smak til sausen med sitronsaft, salt, peppar og muskat.

No har du lagd ein bechamelsaus, også kalt kvit saus eller fiskebollesaus. Kok brokkolien i godt salta vatn i tre-fire minutt. La den renne godt av, og legg den i ei eldfast form. slå sausen over, og strø på den rivne osten.

Gratiner det heile i 10-15 minutt.

Har du kjøthunger, så steik 150 g bacon og dryss oppå når du tek forma ut av omnen. Server med godt brød.

Bildet av min versjon med kjøt måtte bli eit nærbilde, dei svoltne hadde kasta seg over middagen, og den var ikkje presentabel på avstand lenger. Men god var den.

Dette er perfekt hybelmat, billig, næringsrik og med lite “fotavtrykk”.

Det blir fastelaven i år og

Det haglar inn med folk som søker på fastelaven her hos meg. Til dokke som lurer: Fastelaven er i år søndag 14. februar, så du har god tid. Oppskriftene for dagen finn du her.

Musica brutal

Musikk: Gotan Project, eg hadde gløymt kor bra dei spelar.

Dans: Laura Benanti og Antonio Banderas, eg hadde gløymt kor – eh – spansk han er.

Boudoir

Imagine you are a young man, just passed twenty. You are in Paris, at Pigalle, and have been invited to Moulin Rouge to see a show. Who invited you? You’re not sure, you got a card in the mail, and the instructions said to show it to the man in red uniform at the door.

You go there, with plenty of time before the show starts. When you show the card you got to the doorman, he ushers you to the left, through a hidden door in the velvet wall, into the corridors of the Moulin Rouge wardrobes.

A elderly woman follows you through the hallway which surrounds the scene. It’s full of equipment, gaffers running back and forth, all with a designated mission. You pass the wardrobe of the chorus, all the girls who are in the lineup for the show which is taking place in less than half an hour. They are putting on makeup, getting their hairpieces together and putting on their stockings and shoes.

It’s an electricity in the air, the tension which keeps everyone at a high pace, checking their lists and putting things where they are supposed to be.

The last door in the corridor has a star on it. It is being opened for you without a sound, and you go in. The room is quite dark, except for the lightbulbs around the makeup mirror straight ahead of you. The walls are covered with costumes, and everything sparkles and beams at you.

At the table on the right, there are several crystal vases with huge bouquets of flowers. It’s easy to see that one is from Tuesday, the roses have hung their heads down. The other one is from Wednesday, that’s the narcissuses. They are bursting yellow, firm and fragrant, with a sharp green scent. The one from yesterday is a oppulent bouquet of jasmin, white and innocent, completely contrary to the mood in the room, and still perfect.

A woman is sitting on the chair in front of the mirror. She turns her body halfway towards you, and smiles at you. She has put on her costume and makeup, and although it looks as she is ready for you, you know that everything is done for the audience in the theatre. Her hand is being lifted, and you grasp it and kiss it lightly.

She smells of powder, of having made love to somebody not long before you arrived, and there is a hint of sweat too. All these aromas mix with the flowers, and makes the air thick, repulsive and tempting.

If you go up close and sniff her it is almost too much, too intense. But from an inch away it smells like heaven of a man’s world. Sweet, naughty, sexy and frightening. You can smell that she is quite a few years older than you, and that entices you and scares you all at once. You are on the verge of running out the door, but at the same time there is nowhere else you would rather be than here in her Boudoir.

This is written in English for my scented friends abroad.

Bedehus under og disco på toppen

Kaka eg lagde her om dagen er ei tradisjonell krydderkake med korintar, der eg kjem frå kallast den bedehuskake.

Eg trur oppskrifta kjem frå bestemor mi, og eg huskar ho lagde den med tyttebær i og. Ho dreiv med koppemål og brukte ein bestemt kopp som eg ikkje har arva, så eg har rekna om måla til det metriske systemet.

Kaka egnar seg veldig godt til å dele med mange, og den smakar nydeleg med eit stort glas mjølk til. Den er lagd med relativt lite sukker, så den held seg ikkje kjempelenge. Men det gjer ingenting, den vert oppeten med ein gong likevel.

Huskar du denne oppskrifta? Der brukte eg zurenbessen, tørka bær av berberis som eg fann i ein innvandrarbutikk. Då eg lagde kaka no sist hadde eg i halvparten korintar og halvparten zurenbessen. Det vart kjempegodt! Det var deilig med dei små syrlege smakseksplosjonane innimellom det søte og krydra.

Det som gjorde kaka til ei discokake til slutt var ein søt osteglasur med rosa og lilla strøssel på. Slik gjorde eg det:

Bedehuskake

150 g smør

275 g brunt sukker

3 egg

6,5 dl surmjølk

2 ts kanel

1 ts nellik

2 ts kardemomme

3 ts natron

575 g mjøl

3 dl korintar eller halvparten zurenbessen viss du har

Glasur:

200 g kremost

400 g melis

3 ss sitronsaft

Sett steikeomnen på 200 grader. Smelt smøret i ei gryte, og ha i sukkeret. Det treng ikkje koke opp, men byrje å smelte. La det kolne litt. Pisk saman egga og surmjølka i ein stor bolle.

Bland saman alt det turre. Vend smørblandinga og mjølblandinga vekselsvis inn i surmjølkblandinga. Rør til det er klumpfritt.

Legg bakepapir i ei langpanne, og hell i røra. Dra røra utover mot sidene, den hevar seg veldig på midten. Steik kaka på 200 grader i ca. 35 minutt, sjekk med ein spagettipinne om den er ferdig. Rør saman glasuren, og brei den ut over kaka når den er kolna. Server til verdig trengande.

Cannelloni med ricotta og spinat

Dette er ein vegetarisk pastaklassikar, og då eg googla for å samanlikne oppskrifter så fekk eg 27000 treff – på norsk! (Det var kanskje nokre tyske inni der og, spinat heiter spinat på tysk og, har eg lært.)

Men iallfall, her får du min variant, som ikkje liknar altfor mykje på nokon av dei åtte-ti eg orka å slå opp. Eg tenkte å prøve ein tomatfri variant, dei oppskriftene eg har sett har ofte tomatsaus eller berre hakka tomatar på toppen.

Ricotta kan vere vanskeleg å få tak i. Då kan du bytte den ut med philadelphia eller Tine sin kremost naturell.

Cannellonirør er kanskje heller ikkje i alle daglegvareforretningar. Dessutan kostar dei det kvite ut av auga, iallfall dei eg fann hos Gutta på haugen. Du kan ta lasagneplater som du kokar nokre få minutt, slik at du kan rulle dei saman. Lagar du fersk pastadeig lagar du dine eigne rør med deigen, enkelt og billig.

Mine cannellonirør var forkokte, så eg kunne fylle dei direkte utan koking. Slik gjorde eg det:

Cannelloni med ricotta og spinat

16-20 cannellonirør

300 g kremost

150 g frosen spinat

1 løk

2 stilkar stangselleri

Fire fedd kvitløk

Salt og peppar

2-3 dl mjølk

Smør til steiking og til forma

100 g riven ost til gratinering

Sett omnen på 200 grader. Tin spinaten i ei skål. Finhakk løk, kvitløk og selleri. Fres dei i smør til dei er blanke og mjuke. Ha dei i ein smal beholdar og køyr dei glatte med litt mjølk. (Dette er pinglevarianten fordi mine barn pillar ut løk og andre mistenkelege grønsaker. Viss du ikkje har slike barn, så dropp dette og bland løkgreiene i ostemassen saman med spinaten.)

Ha osten i ein bolle, og kna den mjuk. Er den veldig fast, så spe med litt mjølk til det får ein kremete og mjuk konsistens. Bland inn løkblandinga og spinaten. Smak til med salt og peppar.

Smør forma godt. Fyll ostemassen i røra, og legg dei tett i tett i forma. Den enklaste måten å fylle dei på er å ha ostemassen i ein plastpose, knyte igjen, klippe av ein snipp og “sprute” massen inn i røra.

Fordel ostemassen som er til overs på toppen av røra. Bak forma med folielok i 40 minutt. Ta av loket, og dryss på riven ost. Slå på litt mjølk dersom det ser tørt ut. Sett på grillen, og bak forma i 7-8 minutt til den rivne osten er boblete og lys brun. Server med ein god salat.

Dei kjøtthungrige i huset fekk strødd litt steikt bacon på sin porsjon, sjå det øverste bildet. Men dette er ein deilig vegetarrett utan grisekjøtet.

Kjekt å ha

Trine spør om potetpressa mi, og den får du gjerne sjå. Den er perfekt til å lage ein glatt, fin potetmos, og eg har også sett folk presse store mengder bakt kvitløk i den. Den ser ut som ei gigantisk kvitløkspresse.

Du finn den på IKEA, Eg trur mi er kjøpt på ein jernvarehandel i Strömstad på ein svensketur. Kjøp ei solid utgåve, det blir eit kraftig trykk på den når ein brukar den. Eg har sett den på Clas Ohlsson og, men fann den ikkje på nettsidene deira, det kan vel tyde på at dei ikkje har den lenger?

Laurdagspizzaen

I går hadde vi ein skikkeleg tradisjonell laurdagskveld, med Grand Prix, laurdagspizza og rømmedressing. Eg brukte denne oppskrifta, og hadde på finhakka paprika, artisjokkhjerte i tynne skiver, bacon og sjalottløk i ringar. Rømmen vart rørt ut med to teskeier av dette urtesaltet og litt ekstra peppar. Mmmm!

Litt søtt

Dette var jo litt søtt då, ein journalist frå BBC som er i Norge for å lære om snøhandtering!

Ein kjapp ein

Av og til så må det berre gå fort. Alle kjem heim i ein haug, det er snart fotballtrening, korpsøving eller så er du berre innhol av svolt.

I dag får du oppskrift på ein klassikar i matverda, gulasj. Det er ei ungarsk gryte som vanlegvis skal koke i timevis. Min variant har du klar på ein halvtime, og den smakar nesten like godt som den tradisjonelle langkokte.

Denne oppskrifta er fin for allergikarar, den er både gluten- og mjølkefri. Viss du har buljong i, så sjekk at det ikkje er mjølk eller gluten i den, viss du har allergikarar til bords.

Ordet gulasj betyr gjetarsuppe, men eg er vand med å servere gulasj som ein fyldig gryterett med poteter, ris eller brød som tilbehør. I dag serverer eg gulasjen med ein heimelaga potetmos med selleri. Sellerien er med for å gje smak og litt meir fiber enn potetene har å by på.

Potetmosen vert smaksett med pecorino-ost. Den er lagd på sauemjølk, og dei fleste mjølkeallergikarar toler den dermed godt. Parmesanost er ost av same type som pecorino, fast og salt, og den er kanskje lettare å få tak i. Den kan du bruke dersom dei som skal spise toler kumjølk.

Lag rikeleg med potetmos, det går det alltid masse av når den er heimelaga. Eg huskar første gongen eg åt heimelaga potetmos, eg fekk ei intens kjensle av lykke av den mjuke, salte potetsmaken. Den var sikkert full av smør og, iallfall Pers margarin, og hadde nok litt meir kaloriar enn den eg lagar i dag.

Løk, paprika og kjøt er dei faste ingrediensane i gulasj, med ein saus basert på tomatar. Eg brukar tomatpuré og litt soltørka tomatar, for å få den konsentrerte smaken saman med krydder og kraft. Dersom du har tørre soltørka tomatar, ikkje dei som ligg på olje, så kan du slå litt kokande vatn over for å bløyte dei litt. Då slepper dei smaken fortare når dei kjem i gryta.

Kjøtet eg brukar er karbonadedeig, eg sparer litt på feittet no for tida. Når eg steiker kjøtet lar eg gryta bli godt varm før eg har i oljen. Så legg eg i kjøtet, og hakkar det fort opp med ein trespade. Så let eg det ligge og brune utan å røre i det til det har fått fin skorpe. Då løsnar det frå grytebotnen med ein gong.

Når eg har steikt kjøtet på alle sider har eg det over på ein vid tallerken før eg kokar ut gryta med litt vatn eller buljong. Så er gryta klar til å steike grønsakene i. Slik gjer eg det:

Kjapp kvardagsgulasj

400 g karbonadedeig

4 små eller to store løk

2 store paprika

2 fedd kvitløk

3 ss olivenolje

1 ss paprikapulver

1 ts malt spisskummen (cumin/jeera)

1 liten boks (140 g) tomatpuré

3 dl vatn

4 soltørka tomatar

Sukker, salt og peppar

1 buljongterning

Varm opp 1 ss olje i gryta, og legg i kjøtet. Steik det godt, og hell det i ei vid skål. Kok ut panna med litt vatn, og hell avkoket over kjøtet.

Rens løken og del den i båtar. Skjer rundt stilkfestet på paprikaene. Dra ut stilken og dunk ut det som er att av frø. Del paprikaene i passe store bitar. Varm 2 ss olje i gryta, og steik løken og paprikabitane til dei er blanke, men ikkje brune.

Rens kvitløksfedda, og press dei i gryta. Ha i spisskummen og paprika, og rør rundt. Finhakk dei soltørka tomatane, og ha dei i gryta. Ha i tomatpuréen, og la den frese med grønsakene på middels varme nokre minutt. Slå på vatnet og ha i buljongterningen viss du brukar det.

Ha i kjøtet, og rør godt. La det heile putre nokre minutt. Smak til med salt, peppar og ei teskei sukker, og server med heimelaga potetmos.

Potet- og sellerimos

8 store poteter

Ei halv sellerirot

4 ss riven pecorino

4 ss olivenolje

Salt og peppar

Skrell potetene og sellerirota. Skjer dei i terningar. Kok dei i 15 minutt, og la vatnet renne av. Ta vare på litt av kokevatnet. Eg har ikkje salt i kokevatnet, eg har lært at det gjer potetene seigare, og då vert ikkje stappa så delikat.

Stapp grønsakene med ein stappar, eller ei purépresse som eg har. Bland inn riven ost og olje, og smak til med salt og nykverna peppar. Spe mosen med litt kokevatn viss den vert for fast i konsistensen.

Legg mosen på tallerknar, og ha gulasjen over. Har du urter, så hakk gjerne litt og dryss over gulasjen.

Litt intern NRK-humor…

Dei raudvinspimpande journalistane med fransk mellomfag som arbeider med kulturnytt i NRK vart rett før jul overført til NYDI, altså saman med resten av nyheitsredaksjonen i NRK, under leiing av John Gelius (så lenge det varer). Som indremedisin lagde dei denne videoen. Moro på jobben! Eit lite skal-vi-danse-kurs kunne kanskje vere neste indremedisinske tiltak? God helg!