Røyklagt

I går kveld vart vi fullstendig røyklagt der vi sat og kosa oss i skinet av stearinlys.

Her vi bur er det ein gamal kokskamin som syter for varme utanom straum og stearinlys. Den gjer stort sett ein grei jobb, sjølv om den er så liten at den krev stutt ved. Byved kallar dei det, folka som kjem hit med femten sekkar bjørkeved kvar haust, den er berre 20 cm lang.

Men i går var det altså kombinasjonen av døyande eld og ein heidundrande vind ute som gjorde at det slo ned noko voldsomt. Det var verre enn på julemarknaden til Steinerskulen. Å lufte var håplaust, då fekk vi inn røyken frå alle dei rundt oss og.

Likevel er vi blant dei heldige som faktisk kan fyre i indre by. Brannvesenet har vore ute på inspeksjon i svært mange gårdar som er bygd mellom 1890 og 1920 dei siste månadane, og mange har blitt pålagt fyringsforbod. På andre sida av trappa hos oss er det fyringsforbod, men heldigvis ikkje i vårt pipeløp.

Denne prosessen går i to faser, først kjem brannvesenet og sjekkar for dei heilt openberre sprekkene og skadane i pipene. Deretter vert vi pålagt å ha ein videoinspeksjon utført av eit uavhengig firma, og då er ein garantert pålegg om rehabilitering, og fyringsforbod fram til rehabiliteringa er gjennomført.

Styret her i gården er smarte, og har bestilt videoinspeksjon i april. Problemet er nemleg å finne eit firma som kan rehabilitere, og det er ikkje lett, når alle dei gamle sentrale bygårdane innanfor ring 3 skal gjere dette samstundes. Så vi har vinteren på oss til å få tak i eit firma som kan gjere jobben.

Då må vi ut og finne ein ny omn, for kaminen vi har er nok ikkje brukande lenger. Vi får berre byrje å spare. Det blir spennande, det finst mange fine modellar og gode løysingar. Så vonaleg vert det endå varmare hos oss neste vinter, og mindre røyk inn.

Puredistance I, M og Antonia

Puredistance er eit eksklusivt parfymemerke som er basert i Nederland, nærare bestemt i Groningen. Dei har ikkje ein stor serie av dufter, tvert imot, tre dufter er deira samla produksjon.

Eit av kjenneteikna til Puredistance er at dei har vore veldig dyktige til å knytte til seg dei beste parfymørane. I og Antonia er laga av Annie Buzantian, medan M er laga av Roja Dove, parfymøren som står bak Enslaved og fleire andre kostbare og lekre dufter.

Dei tre duftene har kvart sitt distinkte særpreg, men noko av det dei har felles er at dei ikkje tek så stor plass. Dette er ikkje “sillage”-bomber. Mange av dei duftene som er i same duftfamilie som Puredistance-duftene er voluminøse og kan vere overveldande. Puredistance-duftene er meir dempa, men elegante og velkomponerte.

I kom først, i 2008. Den er ei grøn, frisk duft, med eit distinkt preg av magnolia, solbær og mimosa. Eg er normalt litt skeptisk til mimosa, iallfall åleine, men i I er den så pent pakka inn at det berre blir oppkvikkande, lett og likevel ikkje karakterlaust.

I minner meg om Magnolia Nobile, men er meir balansert og nettopp, dempa enn Acqua di Parma si stjerneduft. Den kan også minne om den norske dufta Laila av Geir Ness, men den er langt meir diskret. Laila kan vere ganske “in your face”. I held seg frisk lenge, basen av vetiver og kvit musk syter for det.

M er i utgangspunktet lansert som ei herreduft, men den er unisex på same måte som Donna Karan Black cashmere og Bulgari Black. Den er prega av edle tresortar, lær, amber og patchuli. Men den har også eit hjarte av eikemose (eller bleiktjafs, som det heiter på norsk) og vetiver som gjer at den ikkje vert altfor sødmefylt.

Dette er ei duft i den kategorien der ein kan finne på å følgje etter ein mann på gata som har den på seg. Den er tørr, varm, delikat og rein på same tid som den er krydra og kompleks. Nydeleg!

Antonia er ei tyngre duft enn I, men ikkje tung. Den minner meg intenst om Beautiful, slik eg huskar den då den kom på midten av åttitalet. Den minner også sterkt om Chanel no. 5, mest kanskje om flankeren Elixir Sensuel som vart lansert i 2004.

Desse tre duftene har alle Ylang ylang, jasmin og neroli (appelsinblomst) blant notane sine, det gjer at dei har eit nært slektskap. I tillegg deler Beautiful og Antonia notane galbanum, vetiver og vanilje.

Av desse tre er Antonia den mest diskrete, du må inntil for å kjenne den godt. Men det kan ofte vere ein god kvalitet ved ei duft. Beautiful og alle verdas variantar av no. 5 kan ta over eit rom heilt på eiga hand om dei får lov.

Når Antonia har vore på huda nokre timar vert den varmare og samstundes meir pudrete. Eg likar nok best opninga, då er eg tilbake på åttitalet med ein gong – fast på ett bra sätt, som svenskane seier. Alle tre duftene er diskrete nok til å bruke på kontoret eller på reise, og du er garantert eit takras av kompliment uansett kva for ei av dei du vel.

Prismessig er dei ei katastrofe, du får det fine settet du ser over her med tre kapslar som inneheld 17,5 ml kvar for 390 euro, viss du er i det rampete hjørnet. Noko å gi seg sjølv til jul, kanskje? Ein av dei kostbare kapslane kostar 165 euro. Ha ei velduftande jul!

Urtebrød med aks på

Laurdag kveld hadde vi besøk av dei aller beste naboane. Det å berre kunne vandre ein tur over plenen og få venskap, underhaldning, god mat og drikke gjer at eg føler meg priviligert.

Denne gongen var det vi som var vertskap, og vi byrja med kokelimonke og laurdagsgodt. Men etter kvart vart vi fysne på noko salt, og vi tok fram noko god italiensk ost, litt oppskoren bresaola og meir vin.

Til dette måtte det sjølvsagt serverast eit godt brød. Eg bakte eit urtebrød, som også smakte veldig godt til mulligatawnysuppa som vi hadde til søndagsmiddag. Slik gjorde eg det:

Urtebrød

4 dl lunkent vatn

8 dl kveitemjøl

1,5 ts tørrgjær

1 ts salt

1 ts knust, tørr timian

1 ts tørka basilikum

1 ss maltekstrakt

2 ss olivenolje

Ha det lunka vatnet i ein bakebolle, og bland i mesteparten av mjølet og alle dei andre ingrediensane. Elt deigen i nokre minutt, og tilsett meir mjøl gradvis til du har ein fin deig som ikkje er for laus og som ikkje er for fast. La deigen heve i 45 minutt.

Set omnen på 225 grader.

Elt deigen saman, og form den slik du vil ha den. Eg lagde eit stort rundt brød, og la det på ei bakeplate strødd med mjøl. Så dryssa eg litt mjøl på sjølve brødet, og kutta eit enkelt aksliknande mønster i det med ein skarp kniv.

La brødet etterheve i ca. 40 minutt, før du bakar det på 225 grader i 30-35 minutt til det er pent gyllent og gjennomsteikt.

Lørdagspizza

Nei, eg har ikkje skifta målføre, men eg vart inspirert av ein gamal reklamesong eg høyrde her om dagen.

I går var det pizzakveld her hos oss, og eg lagde to variantar, som vanleg. Den “barnslege” skriv eg ikkje så mykje om, den var med tomatsaus, bresaola (italiensk speka oksekjøt) og litt grønsaker som vårløk og squash.

Vaksenpizzaen var ein variant av kvit pizza, sjølv om den eigentleg heller såg grøn ut då eg var ferdig. Eg brukte krydra rømme som saus, og så hadde eg på squash, soltørka tomatar, pesto og bresaola. Vi tok med oss eit dugeleg stykke frå Italia, og no har eg skore det i tynne skiver for å bruke som pålegg, i pizza og til andre gode greier.

Vil du ha pizzaen vegetarisk droppar du berre kjøtet. Den er deilig og smakfull sjølv utan det. Slik gjorde eg det:

Kvit pizza med bresaola og pesto

Pizzabotn til to pizzzaer:

4 dl vatn, lunka

1 ts tørrgjær

ca. 8 dl kveitemjøl

1 ts salt

2 ss olivenolje

Ha vatnet i ein bakebolle, og ha i mesteparten av mjølet og alt det andre. Elt det glatt, og ha i resten av mjølet til du har fått ein passe deig, ikkje for fast og ikkje for klissete og laus. La den heve i 40 minutt.

Fyll:

1,5 dl kesam eller lettrømme

1 ts urtesalt

1 squash

4 ss pesto

To vårløkstilkar

4 ss finhakka soltørka tomatar som er bløytte eller har lege i olje

50 g bresaola eller skinke, tynt skoren

tre nevar riven ost, ca. 150 g

Set omnen på 240 grader. Del deigen i to, og kjevle leivane ut tynt. Legg leiven på mjølstrødd bakeplate og stekk den i fasong. Bland kesam/rømme og urtesalt, og brei det ut over leiven med ein slikkepott. Kutt endane av squashen, og strimle den på langs med ein ostehøvel. Legg squashskivene på pizzaen. Stryk på pesto på kvar squashskive.

Finhakk vårløk, og dryss det på pizzaen saman med soltørka tomatar og eventuelt bresaola. Ha på osten, og steik pizzaen i 12 minutt på 240 grader.

Ikkje så mykje å seie…

I dag er det litt tomt oppe i hovudet mitt, så det kjem ikkje så mange glupe tankar frå meg.

Eg vil berre minne deg om dette. Du kan altså bestille signerte eksemplar av Smalhans frå Samlaget. Enkelt og greitt, forlaget betalar portoen og du må berre hente pakken på posten. Så er julegåvene i boks! Eg ynskjer deg ein fin laurdag.

Nesten-sunn mac ‘n’ cheese

Eg har skrive om mac ‘n’ cheese før, denne amerikanske makaronigratengen som kan varierast i det vide og det breie.

I går lagde eg ein semi-sunn versjon, ved at eg putta brokkoli i gratengen. Gratengen serverte eg som tilbehør til kyllingkarbonader. Dei har eg lært å lage av bror min, og oppskrifta finn du her.

I gratengen kan du putte dei grønsakene du har og likar, berre tilpass koketida til det du vil ha oppi. Eg har brukt cheddar i, men du kan bruke andre smaksrike ostar, som gruyere, jarlsberg eller liknande.

Mac ‘n’ cheese-grateng med brokkoli

3 ss smør

2 ss mjøl

6 dl mjølk

150 g cheddar

Salt, peppar og muskat

400 g brokkoli

200 g makaroni

Strøkavring/griljermjøl

Set omnen på 220 grader. Smelt smøret i ei tjukkbotna gryte, og rør i mjølet. Spe med mjølk og rør godt til sausen er jamn og klumpefri. La den koke opp og putre i 6-8 minutt for å koke bort mjølsmaken. Smak til med salt, peppar og riven muskatnøtt. Rør inn osten til slutt. Etter at osten har kome i skal sausen ikkje koke.

Rens brokkolien, og kutt stilken i terningstore bitar. Del hovudet i små bukettar. Kok brokkolien i salta vatn i tre minutt. Kok makaronien så lenge som det står på pakken.

La brokkoli og makaroni renne av, og vend dei inn i sausen. Hell det heile i ei eldfast form, og dryss på strøkavring. Bak gratengen i 20-25 minutt på 220 grader til den er gyllen og fin.

500 g

Førjulstid og førjulskos

Eg driv og planlegg dei tinga eg har lyst å lage og å gjere no i førjulstida, og det blir ei ganske koseleg liste.

No til helga har vi invitert til papirverkstad her hos oss, då blir det julekort, pakkelappar og papirpynt i alle fasongar og variantar. Det er ikkje alt som er heimelaga hos meg, men pakkelappane og julekorta er alltid det.

Eg lagar alltid fruktkaker, dei blir både servert til kaffen i jula og gitt bort i gåve. Dei franske pepparkakene høyrer med, det same gjer dei fine korintplettane, som eg alltid lagar til Ovedia og mannen hennar i julegåve. Dei får også alltid eit glas med whiskyappelsinmarmelade.

I år driv eg og eksperimenterer med nokre fleire oppskrifter, eg skal lage nokre ostekjeks og ein ny type konfekt. Oppskriftene kjem etter kvart som eg har fått eksperimentert ferdig, det må av og til nokre feilslag til før den er akkurat slik den skal vere.

Kva planlegg du å lage, og har du lenke til dine oppskrifter?

Jobbeonsdag

På onsdagane jobbar begge barna mine.

Femtenåringen står på byens flottaste parfymeri, Heaven Scent. Kvar onsdag etter klokka tre og annakvar laurdag finn du henne der.

Trettenåringen har fått jobb med å passe ein kjempefin blandingshund som bur på Grünerløkka med menneska sine. Trettenåringen kjem innom meg på jobb, hentar nøklar til dit han skal, går dit, låser seg inn og hentar hunden ut. Så går han og hunden ein tur på ein halvtimes tid, før hunden blir låst inn att. På bordet ligg det ein femtilapp som takk for innsatsen.

Eg byrja sjølv å jobbe tidleg, og hadde stor glede av det.

Frå eg var tretten år dro eg kvar laurdag til Ulsteinvik med bussen, og eg hadde ein butikk som selde glas, servise og brukskunst som eg elska. Der kunne eg eigentleg tilbringe heile laurdags føremiddag.

Då eg var femten kom ho som eigde butikken bort til meg, og spurte om eg ikkje like gjerne kunne byrje å jobbe der. Dermed hadde eg laurdags- og feriejobb frå då av og fram til eg var ferdig på gymnaset.

Det gjorde at eg stort sett alltid hadde dei pengane eg trengte, og var sjølvhjelpen med det meste. Slik har vi det her i huset no og. Med sparing, planlegging og jobbing kan dei fleste draumar realiserast. Fint!

Smalhans i julegåve – signert!

Eg jobbar med å få Samlaget med på å få til ein julesigneringsrunde i bloggen. Var ikkje det ein god idé?

Det gjer at alle dokke blogglesarane mine kan få så mange signerte eksemplar av Smalhans som dokke har lyst på! Vi gjer det på same måte som før: Send mail til e.nome@samlaget.no, og fortel kor mange bøker du vil ha, og om eg skal skrive til ein bestemt person inni.

Så stikk eg ein tur nedom Samlaget, og skriv inni alle bøkene, og så vert dei sendt utover det ganske land. Skund deg, Samlaget vil ha inn alle julebestillingar innan 3. desember, så det er definitivt siste frist. Prisen er framleis 299 per bok, og eg trur ganske sikkert at forlaget byr på portoen denne gongen og.

Så hiv deg rundt og send ein mail viss du planlegg å gi bort Smalhans i julegåve!

Julebordsesong og blodmangel

Sjølv om det meldte seg mange nye blodgjevarar i etterkant av Utøya-tragedien så treng blodbankane rundt om i landet alltid nye som vil bidra til å bygge opp lagera av blod og andre blodprodukt.

No er vi på veg inn i julebordssesongen, jobben min hadde faktisk julebord medan eg var på signeringstur til Sunnmøre. Der vonar eg det gjekk pent og pynteleg for seg, men det er ikkje på alle julebord det gjer det. Og når folk skal heim skjer det mykje knuffing og slossing i taxikøar og andre stader rundt om.

Det gjer at blodbankane går inn i ei periode no der dei tærer på lagera sine. Eg skal gje blod i dag, og dersom du ikkje allereie er blodgjevar oppmodar eg deg til å sjekke om du kan gje blod, og registrere deg som blodgjevar. Det er ein meiningsfylt og nyttig ting å gjere for samfunnet og for beredskapen i landet vårt. Du kan til dømes registrere deg på www.giblod.no. Gi blod!

Eit siste forsøk

Som eg tidlegare har nemnt så har eg to forslag til spiselege julegåver med i utfordringa inne hos Matbloggsentralen.

Det ser unekteleg ut til at det er juletrøflane mine som gjer det best, og det er høgst fortent. Dei er kjempegode, og enkle å lage.

Dersom du syns det ville vere fint om eg vann så veit du kva du må gjere, gå inn hit og stem på meg. I mellomtida stikk eg ein tur til Hovdebygda, og snakkar med lesarar og andre interesserte på Ivar Aasen-tunet. Vel møtt, viss du er i området!

Og så over til noko heilt anna:

Kva med eit grunnkurs i dansk banning?

Dersom du er av desse som kryssar Ja på spørsmålet om du er klar for vinteren på Facebook, så husk på at akkurat det der med snø og vinter vekker sterke kjensler. Sjå berre her:

Stem på meg, kjære lesarar!

Matbloggsentralen har ein konkurranse på gang. Den handlar om spiselege julegåver, og eg deltek med min plommechutney og dei tradisjonsrike juletrøflane.

Viss du syns dette er gode forslag til spiselege julegåver, så gå inn på Matbloggsentralen, og stem på bidrag  nummer 49 og 51. På førehand tusen takk! <3

Smalhans på tur!

No reiser eg på Smalhans-tur til vestlandet, og gler meg til å møte blogglesarar og potensielle nye lesarar.

Du treff meg i Fosnavåg i ettermiddag, frå 15:30 signerer eg bøker og lagar fingermat på Vestvang bokhandel i Fosnavåg sentrum.

I morgon skal eg vere på Sandemessa på Larsnes, der treff du meg på eit skulekjøkken der eg skal lage mat og snakke om alt som har med Smalhans å gjere. Det vert sjølvsagt smaksprøver der og.

Søndag skal eg til Ivar Aasen-tunet i Hovdebygda. Der skal eg lage Smalhans-mat saman med Milan, som bestyrer kjøkkenet der. Dette skal serverast til besøkande frå klokka to, og klokka fire vert det ein ny runde med Smalhans-prat og litt fingermat i auditoriet.

Er du i nærleiken, vil eg veldig gjerne møte deg! Kom, smak og slå av ein prat. Som du veit, noko av det beste eg veit er å møte blogglesarane. Vel møtt!

Krydra plommechutney

Då eg skreiv om moderne vilt her for ei stund sidan  foreslo eg at du skulle servere gryta med ein god plommechutney til.

I går såg eg korger med plommer i butikken, så kvifor ikkje lage ein deilig plommechutney no på førvinteren? Denne chutneyen kan du til dømes gi bort i julegåve. Den bør stå i fire veker før du byrjar å bruke den, så det passar heilt perfekt å lage chutney no i november.

Chutney varierer med kor søte dei er og kor krydra dei er. Denne er ganske syrleg og ganske krydra, og passar best til kraftige kjøtrettar. Den er mellom anna perfekt til juleribba. Legg ei skive kald ribbe i ei lefse, og smør på eit lag syrleg plommechutney før du rullar den saman og kosar deg med den. Mmmm!

Som vegetartilbehør kan du bruke chutneyen til ei god linsegryte, til dømes Dal bath. Har du ikkje konjakk i huset, så vert chutneyen god sjølv om du droppar den. Slik gjorde eg det:

Plommechutney

1.5 kg modne plommer

1/2 kg ferdig rensa eple, i bitar

2 fedd kvitløk

450g løk, finhakka

200g sultanarosiner, store, lyse

2 stjerneanis

4 kardemommekapslar

200g sukker

4 dl kvitvinseddik

salt og peppar

1 dl konjakk

Del plommene, og fjern steinane. Ha plommer, eplebitar, kvitløk, løk, sukker og rosiner samt krydderet og 3 dl av eddiken i ei gryte. La det koke i ein halvtime. Ha i konjakk og resten av eddiken, og la det koke ein halvtime til.

Fyll på reine, nykokte glas, sett på lok og avkjøl.

Dei siste for i år?

I går var eg ein tur i skogen, og jammen fann eg ikkje botnen i korga mi dekt med traktkantarellar.

Det var nok til ein god porsjon med risotto, og i tillegg tørka eg eit brett i steikeovnen.

Når eg tørkar traktkantarellar så køyrer eg dei ofte i matmølla og lagar soppmjøl.

Det fell i smak hos barna mine, som ikkje har noko imot smaken av sopp, men dei vert kvalme av konsistensen.

For å lage soppmjøl må altså traktkantarellane tørkast først. Då legg eg rensa traktkantarellar på eit bakepapir på steikebrettet. Så set eg brettet i omnen på 40 grader med varmluft på. I omnsdøra set eg ei sleiv, slik at fukta slepp ut av omnen.  Slik får det stå over natta, og dagen etter har eg knusktørre traktkantarellar. Dei har minska betrakteleg i storleik, men er fulle av deilig smak.

Du kan oppbevare soppane heile og tørka, men eg brukar alltid å køyre ein del av porsjonen i matmølla til det er fint som mjøl. Eg gir bort glas med soppmjøl til jul og i vertinnegaver, det brukar å falle i smak. Ei skei med soppmjøl i gryta løftar smaken, og samstundes slepp barna mine å pille soppen ut. Eg surrar soppmjølet i smør, eg innbiller meg at det får fram smaken endå betre.

Vi har blitt vennar

Jepp, eg har klart det. Eg har blitt vennar med min Kenwood BM 250.

Eg har tidlegare fortalt om mine frustrasjonar med denne innretninga. Dette vidunderet som skulle produsere lekre, luftige brød forsynte oss med ting som aller mest var egna til slagvåpen. Harde knartar kom ut av brødbakemaskinen.

Kva eg har gjort annleis veit eg ikkje, men no fungerer det altså. Desse brøda blir ikkje så kjempegrove, men grove nok for oss. Eg har to høge boksar i bakeskuffa eg har laga meg. I den eine har av vanleg kveitemjøl, i den andre blandar eg grov sammalt kveite og ferdigblanda grovbakstmjøl.

I skuffen har eg også ein boks med tørrgjær, eit glas med maltekstrakt og ein boks med blanda frø. Eg brukar 1/3 linfrø, 1/3 solsikkefrø og 1/3 rista sesamfrø. Å ha dette ferdig i boksar gjer det enkelt og fort gjort å sette på ei brødbaking. Det er ikkje nødvendig, men eg syns det går greiare med alt klart.

Brøda smakar knallgodt, om eg skal seie det sjølv. Eg sendte med femtenåringen ein skalk med smør og skinke på då ho gjekk ut døra i dag tidleg, og då ho kom heim spurte ho kva det var ho hadde fått, det smakte så utruleg godt. Slikt varmar eit morsbrødbakarhjarte. Slik gjer eg det:

Grovbrød i brødbakemaskin

4,5 dl kaldt vatn

5 dl kveitemjøl

5 dl grovt mjøl

1 ts gjær

1 ts salt

3 ss frøblanding

1 ss maltekstrakt

Hell det kalde vatnet først i bakebeholdaren. Slå på det fine og det grove mjølet. Lag ei grop i mjølet, og ha i gjær, salt, frø og maltekstrakt. Eg brukar fulltidsprogram for grovbrød og mørk skorpe. Eg har ikkje fått det til å fungere med hurtigprogram. Det kan vere fordi eg har ein gamal maskin, ein nyare modell ville kanskje vere meir samarbeidsvillig.

Eg følgjer Solveig sitt tips, og bakar etter middagstid. Då får ein kolna, matpakkeklare brød om morgonen, som framleis har deilig fersk smak, men som er lette å skjere i. Heilt nybakte brød er for fuktige inni, brødkrumma kleimer seg til kniven. Og eg syns ikkje min maskin klarer å få nok fukt ut av seg, brødet vert “soggy” når det vert liggande nokre timar i maskinen. Brødet har betre av å ligge på ei rist med handkle over seg over natta.

På denne måten får vi gode og godt heva brød kvar gong. Juhu! \o/

Berre maten…

Dette er altså berre det som handla om mat i koffertane våre. Der var fire flasker vin til, dei kom ikkje med på bordet. Men her ser du altså deilig italiensk mat som skal bli vinterkos, julegåver, vennegåver og bestikkelsar. Litt fiffige kjøkkenutstyrsgreier er det og der.

(Beklagar det elendige bildet, iphone. Batteriet til kameraet mitt er daudt, og ladaren har ingen sett. Uff, uff.)

Den finaste tida på dagen

Ein by som Roma skiftar ansikt alt etter kva tid på dagen det er.

På morgonen er det hektisk, butikkane får levert varer, folk hastar til arbeid og bussane tutar. Utover dagen vert det berre meir hektisk, alle turistane kjem ut med karta sine og kamera, og virrar rundt, stoppar opp på dei smale fortaua og lagar kaos.

Men utover ettermiddagen roar det seg. Folk dreg frå jobb, set seg ned på ein kafé eller tek den fullstappa bana heim. Viss du då går opp på ei høgde kan du sjå at sola dalar, og byen får ein gyllen lød. Roma er eigentleg ein ganske lys by, mange bygningar er i lyse fargetonar. Sett ovanfrå beheld byen fargen sin, frå solnedgangen til det mørknar og den byrjar  å tenne sine eigne lys. Etter kvart ser du at byen har sitt eige lys, som tek over for sola.

På høgda Gianicolo, som du går opp til frå Trastevere, kan du stå og sjå dette vakre lysspelet. Gå opp Via Garibaldi, og finn den store utsiktsterrassa på toppen. Den går over to sider, den fortset på vestsida. Går du over dit har du utsikt over den botaniske hagen og Peterskyrkja frå baksida. Der finn du også ein liten bar, der du kan sette deg ned og nyte det heile.

Er du nede i byen når sola går ned får du oppleve svalene sin dans over sentrum. Den perfekte utsiktsplassen er til dømes Piazza di Campidoglio. Svalene samlar seg i store flokkar, og flyg fram og tilbake over sentrum som skyer av svart. Eg har aldri sett så mange svaler som eg har sett i Roma.

Til slutt, når sola går ned og det vert mørkt, samlar dei seg i trea langs Tiberen, der dei sit og kjatrar og pratar om dagen som har gått. Av og til tek dei seg ein tur ut i lufta, før dei igjen finn sin perfekte plass der oppe i pinjetrea.

Italiensk fastfood

Vi trengte ein kjapp middag. Ein lang dag med besøk i vatikanet, Peterskyrkja og eit kjøpesenter som eigentleg var skuffande (men ein finn jo alltids noko) var nesten omme.

Eg fekk med meg panchetta, som har blitt ein basisingrediens i kostholdet oss her nede. Så gjekk eg innom egyptaren som driv grønsaksutsal på nedsida av nabogata vår. Han har to kasser i butikken som er veldig smarte. Den eine er full av ferdig rensa og oppkutta salat, den andre er full av suppegrønsaker. Eg tok med meg ein pose av dei i tillegg til ein pakke gnocchini frå Sardinia og ei flaske passata.

Kva var det i blandinga? Ja, heilt sikker kan eg ikkje vere. Men det eg klarte å identifisere var gulrot, selleri, bladpersille, blomkål, romanescokål (den grøne som liknar på blomkål, men som har spisse bukettar), grønnkål, raude og kvitstripete ferske bønner og litt raudkål.

Vil du lage denne suppa så hakkar du det du har og det du finn i butikken, slik at du får ei passe fin blanding med variert tekstur og smak. Eg hadde gløymt å kjøpe kvitløk, men har du så putt i eitt par fedd.

Vel heime kutta eg opp panchetta og ein løk, og freste det i olje. Så slo eg på vin og vatn, litt passata og så putta eg oppi grønsakene. Når dette hadde kokt eit kvarter hadde eg i pastaskjella, og lot det heile koke ti minutt til. Vips, hadde vi ei fantastisk god suppe til middag. Eg trur det vart ein slags minestrone. Dei fleste typer pasta kan brukast, har du spagetti eller liknande kan du dele den i bitar. Her har du ei litt meir nøyaktig oppskrift:

Klassisk italiensk minestrone

150 g panchetta/bacon

Ein løk

1/2 l vatn

1 dl kvitvin

1/2 liter passata eller 1 boks hermetiske tomatar

1 liter blanda grønsaker, sjå over

Det du måtte ha av pasta

Salt, sukker og peppar

Fjern svora på baconet, og kutt det i bitar. Surr det i olje til det blir lysebrunt. Rens og hakk løken, og la denen surre med  til den er blank. Slå på vatn og kvitvin og la det fosskoke eitt par minutt. Ha i passata og la det koke opp. Ha i resten av grønsakene og la det koke i 15 minutt.

Ha i pasta, og la det koke snautt den tida som det står på pakken at pastaen skal koke. Server med godt brød og resten av vinen. Vinen kan droppast, viss du ikkje har. Eg tok skiver av to dagar gamalt brød, og steikte dei lett i olivenolje. Ein slags bruschetta naturale, altså.

Vaktene i det sikstinske kapell…

…var ikkje så glade for at eg klarte å knipse dette. Eg burde brukt større blendaropning, men vart litt stressa. Det er vakter over alt der! Og fullstendig fotoforbod. Akkurat som hos Chanel. Hehe…

 

Ein lang og fin dag

Her er to firfisler som vi vart kjent med i dag:

Byens beste isbar (ifølge folk som har testa mange) og fire fargerike damer som vi ikkje vart kjent med.

Solnedgang over Roma-ruinar

Tiberen er elva som renn gjennom Roma, og dette er Ponte Fabricio, brua som bitt Tiberøya til nordaustsida av Roma. Fint, ikkje sant?

Iste corretto og tjekkisk øl:

Ei dameveske laga av ølboksringar. Utruleg! (Og ein pen mann ved sida av, men han eg har attmed meg er så flott at denne italienaren gjorde ikkje særleg inntrykk.)

Kjekt å høyre!

Sparebloggen har skrive ei bokmelding om boka mi. Det var ei hyggeleg tilbakemelding å få!

Pasta alla Fabricio

Vi har fått ein ny venn. Han heiter Fabricio, og er den einaste i kjøttdisken i vår vesle lokale supermarknad som kan nokre få ord engelsk. Eg blir stadig like overraska og glad over kor lite som skal til for at ein skal klare å ha ein meiningsfull dialog med italienarar.

I dag dro vi inn til Colosseum, og vart overraska av eit heidundrande regnver. Menn som selde paraplyar gjorde gode pengar, og vi prøvde så godt vi kunne å la dei medbrakte tynne sykkeljakkene våre halde regnet ute. Det var fåfengt.

Colosseum er fint, men kaotisk lagt opp, trass i at det er ein pengemaskin. Informasjonen er ustrukturert og dårleg. Vi leigde audioguidar, men vi fann aldri heilt ut når vi skulle trykke på kva knappar og kva som var nord, sør, aust og vest. Etter at vi hadde betalt for audioguidane fekk vi vite at vi måtte leige nye for Forum Romanum og Palatinerhøgda, trass i at all informasjonen låg inne i dei vi opprinneleg leigde. Slikt provoserer ein sunnmøring, og spesielt to.

Men før vi visste ordet av det var palatinerhøgda stengt, den stenger kl. 15:30 no i vinterhalvåret. Så vi sette oss på bussen heim, og bestemte oss for å ha ein heimekveld med middag laga av lokale råvarer og sofakos. Difor hamna vi hos Fabricio. Planen var pasta carbonara, og vi byrja med å velge ost. Han anbefalte oss ein heilt fantastisk pecorino (ja, vi tek med eit stykke heim, Hilde!) til carbonaraen. I tillegg hadde han eit nydeleg stykke panchetta som vi fekk skore i skiver og svora fjerna på.

Eg spurte etter fløte, men då vart Fabricio noko snurt. Han meinte (og det har han jo rett i) at den opprinnelege, originale carbonaraen skal lagast utan fløte. Eg ga meg ikkje, og med samanbitne tenner selde han meg ein pakke fløte, mot at eg dyrt og hellig lova å bruke det til tortellini, ikkje til carbonara. Men han blidna då vi spurte om vin, og han fekk tilrå sin favorittvin, ein chianti frå Barone Ricasoli.

I tillegg til det alt overvegande hyggelege møtet med Fabricio fann vi også den lokale grønsaksbutikken. Den var førsteklasses, med fine varer og stort utval. Vi plukka med oss masse salat, eit stort knippe plommetomatar på kvist, ein slik flat, fin løk, sitronar, plommer og ein diger paprika. Kva vi betalte? €2,50! Under tjue kroner, altså. EU har sin sjarm av og til.

Så tusla vi innom vår lokale pastabakar, som selde oss fersk tagliatelle, også det til nesten ingen pengar. Med eit brød frå bakaren på hjørnet var lykka gjort. Middagen var ferdig på null tid, og eg høyrde Fabricio si stemme over skuldra og droppa å ha fløte i carbonaraen. Å, det vart så godt! Då vi gjekk frå Fabricio visste vi ikkje at vi kunne bruke måltidet til å feire at Silvio Berlusconi ser ut til å ha slept si klamme hand om Italia, men det kunne vi altså. Slik gjorde eg det:

Pasta carbonara alla Fabricio

250 g fersk pasta

150 g panchetta eller bacon, helst tørrsalta

2 egg

100 g riven pecorino

Set pastavatnet på kok. Bruk ei høg gryte og ikkje fyll den meir enn 1/3 opp. Fersk pasta kokar lett over. Del panchettaen i små bitar, og steik dei på tørr pannne.

Ha litt salt i kokevatnet, eg brukte ca. 2 ts. Ha i pastaen, og la den koke til den er ferdig, vår var av den fyldige typen, og trengte nærare 6 minutt i gryta.

Knekk egga i serveringsbollen, og rør dei saman med mesteparten av osten. La feittet renne av panchettaen, og ha kjøtbitane i eggemassen medan du rører. La pastaen renne av, og ha den i bollen. Vend godt rundt, dryss på pecorino og server med salat, godt brød og  salt og peppar på bordet. Og ein god chianti, om du har.

Dagens sms-dialog

Ukjent nr: Jeg ser på deg nå. Kommer du ut for en gangs skyld? Jeg har sett på det i en uke uten respons…

Meg: Feil nummer?

Ukjent nummer: Så at du svarte, så nei…

Meg: Hæ? Kven trur du at eg er?

Ukjent nummer: Jeg vet godt hvem du er, Sven…

Meg: Eg er ei dame på 45 som ikkje heiter Sven, du har fått feil nummer.

Ukjent nummer: Blablabla… Jeg driter i alder og kjønn…